Misdadige liefdadigheid

Als iets de afgelopen tijd is gebleken, dan is het wel dat de handel in liefdadigheid een vieze business is. Ook de liefdadigheid zit vol met lieden die hun lusten botvieren op mensen die al slachtoffer waren voordat men ze ging ‘helpen’. NGO’s bedelen je tv plat terwijl vroeger je scherm er al bol van stond. Als mens, dier of boom ergens in de verdrukking komt, dan wordt je overladen met de aarde tinten die gekoppeld worden aan iedere ramp.

Vervolgens sturen we geld omdat we van dat schuldgevoel af willen zonder van de bank te komen. We weten allemaal dat 90% van het door ons gedoneerde geld binnen de organisatie blijft hangen maar, iemand moet toch iets voor die arme drommels op tv doen. Vervolgens maken de bobo’s van de organisaties die genoeg hebben ingezameld een rampentripje. Dat is echt een uitje voor die mensen, dan ontmoeten ze mekaar allemaal weer en kijken tevreden om zich heen naar de verder te etaleren ellende. Hoe meer ellende zij zien hoe harder de kassa zal rinkelen en, dat is altijd een bonus die zich direct laat uitbetalen.

 De handel in ellende

Ellende van anderen is gewoon handel en sinds Haiti weten we zeker dat het gedoneerde geld niet bij het goede doel aankomt. Haiti had met het ingezamelde geld één groot vakantie resort met een economie als nooit te voren kunnen opbouwen, als het ingezamelde geld naar Haiti was gegaan. Geen van de daar gelande organisaties heeft een poot uitgestoken, terwijl ze met dat geld aan de slag zouden gaan. Niet alleen de donateurs zijn er bekaaid vanaf gekomen maar zeker de Haïtianen.

Een opper ‘lolbroek’ en een aantal medewerkers van Oxfam konden hun broek niet aanhouden, de Clinton Foundation probeerde ongedocumenteerde kinderen over de grens te smokkelen en ook artsen zonder grenzen ging te ver in liefde voor de lijdende medemens. Dat deze mensen zich juist aan de kwetsbaarste groep vergrijpen is geen nieuws. Dat Oxfam nu zelf een onderzoek gaat instellen naar het gedrag van eigen personeel is bijzonder schrijnend. De slager is plotseling geneigd zijn eigen vlees te keuren terwijl deze slager al 10 geleden te horen kreeg dat zijn vlees verrot was.

 Magneet voor pedofielen

Niet dat Oxfam de enige NGO is die boterhammen met kinderen ruilt voor seksuele diensten. Zelfs het Rode Kruis blijkt zich te vergrijpen aan dergelijk wanstaltig gedrag en zo verwonderlijk is dat niet. Al dit soort instellingen hebben een zwakke plek, ze werken als magneten op pedofielen. Er is geen gewilliger slachtoffer te vinden dan een behoeftig kind. Kinderen hebben veiligheid, geborgenheid en iets te eten nodig, dat lokt menig kinderlokker naar rampgebieden.

De kerk stuurde vroeger missionarissen de wereld in om het geloof te verspreiden en de armoede te bestrijden. Nu werkt de kerk ook als een magneet op pedofielen. De functievereiste was gericht op mannen die een celibaat leven wilden leiden en vervolgens als leraar, mentor en opvoeder van kinderen hun aardse bestaan wilden verrijken. Zelfs de celibate mannen die niet op reis gingen vergrepen zich aan de kinderen van de gemeenschap die ze door de kerk werd toegewezen. Het probleem is zeker niet nieuw maar, het is wel opvallend dat de liefdadigheid de pedofiel met evenveel gemak als de kerk vergeeft.

 Ook Unicef vergrijpt zich aan kinderen.

Onlangs is oud Unicef medewerker Peter Newell voor zes jaar de cel in verdwenen. Newell, een voorvechter van de rechten van kinderen, werd veroordeeld voor het verkrachten van een jongetje in de jaren 60. Newell heeft het slaan van kinderen succesvol aangepakt. Kinderen worden vandaag de dag minder geslagen dan 30 jaar geleden. Toch is het naïef om te denken dat Newell maar één slachtoffer heeft gemaakt. Ook Newell reisde de wereld over en werd vaak omgeven met kinderen.

Afgezien van alle seksschandalen, mogen we wel wat meer weten van het rendement per gedoneerde Euro. Hoeveel wordt er opgehaald voor een doel en hoeveel wordt er ter plekke aan dat doel gespendeerd? Dat is een vraag die iedere donateur zou moeten stellen en NGO’s zouden daarin open moeten zijn. Nu heb je alleen de lijstjes met salarissen van de directeuren verbonden aan dit soort organisaties.

Op dit moment mag je je afvragen hoeveel goed je doet door te storten en wat je daar precies mee aanricht. Het schijnt zo te zijn dat we ook dit moeten meenemen in de berekening van het rendement van liefdadigheidsorganisaties. Het is de donateur echt onmogelijk gemaakt nog met goed vertrouwen geld voor de arme mens over te maken. Ook daar is de benadeelde mens de dupe van. Ooit kon hij nog iets verwachten maar, ook dat heeft de liefdadigheid kapot gemaakt.

Eén gedachte over “Misdadige liefdadigheid

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: