De controverse rond orgaandonatie

Zijn alle mensen die wachten op donororganen het eens met de manier waarop organen geoogst worden? Zijn ze ervan op de hoogte dat de term “hersendood” is ontstaan vanuit de behoefte om organen uit levende lichamen te verwijderen? Weten zij hoeveel druk er wordt gelegd op de families die naast de bedden in het ziekenhuis zitten? Weten zij hoeveel mensen er zijn gered van een vreselijke dood door hun families? 

Waarschijnlijk niet. Zo werkt dat namelijk niet bij mensen. We denken allemaal in ons eigen straatje en weten zelfs de tegengeluiden te negeren en ontwijken. We willen een oplossing voor ons probleem en, als de overheid een bepaalde oplossing steunt dan onderzoeken we de morele juistheid van die oplossing als dat wat mogelijk gemaakt wordt ons uitkomt. Zelfs niet als dat de dood van een ander kan betekenen, zelfs als die dood zo gruwelijk is dat we daar liever niet aan denken. We kijken weg want we hebben een behoefte en de overheid levert. 

 “Wat gij niet wilt …”

Deze wereld zou er heel anders uitzien als we alles zouden meten aan een zin waarmee we allemaal opgevoed zijn. “Wat gij niet wilt dat u geschiedt doe dat ook een ander niet.” Dat zou de regel moeten zijn waaraan we alles zouden moeten toetsen. Als je iets wilt en je berokkent daar een ander schade mee, dan zijn we onszelf verplicht een andere weg te vinden. Een regel van deze maatschappij is namelijk dat alles wat een ander wordt aangedaan ons ook kan overkomen. Dit is een algemene wetenschap waar zelden over nagedacht wordt want, dan moet je toegeven dat dit land niet zo vrij is als we allemaal zo graag beweren. 

Mensen nemen niet graag een houding aan, die afwijkt van wat gebruikelijk is. Doe je dat wel, dan kunnen daar consequenties aan hangen die een negatieve invloed op onze levens hebben. Als je werkgever het niet eens is met de manier waarop jij je op social-media uit, dan kan dat vergaande consequenties hebben. Zo’n werkgever kan door factoren van buitenaf aan een soortgelijke druk onderhevig zijn. Dat is de wurggreep waarin we ons maatschappelijk bevinden. We kunnen ons vaak niet tegen slecht beleid publiekelijk afzetten omdat we niet bereid zijn de consequenties daarvan te dragen. 

 Maatschappelijk belang

Vanuit een moreel perspectief glijden we af. De argumenten voor ethisch verantwoord worden weggewuifd met gejubel over een relatief kleine groep die voordeel heeft bij de nieuwe regelgeving. De mensen die aan de ontvangerskant van die regelgeving staan, willen niet hun eigen ruiten ingooien. De rest zwijgt want die hebben nog een maatschappelijk belang dat moet worden beschermd. Het land zwijgt, omdat we hier nog ‘vrij’ zijn … 

We zijn niet zo dapper. We geven liever niet dat impopulaire geluid en geven daarmee de grondbeginselen van vrijheid weg. Als je bereid bent een ander iets tegen zijn wil af te nemen, dan kan jou hetzelfde overkomen. Dat was 2000 jaar geleden al bekend maar, we zijn daar maatschappelijk nog helemaal niet mee bezig. We leven in een systeem waarin ons van alles wordt aangedaan maar, we accepteren dat omdat ons allemaal hetzelfde overkomt. Zolang we comfortabel kunnen blijven leven halen we onze schouders op en, kunnen we dat plotseling niet meer dan is het te laat. 

 De controverse rond de term “hersendood”

Dus, wat zou er moeten gebeuren om de uitname van donororganen nu acceptabel te maken? Er is een controverse rond de term “hersendood”. De inhoud van deze term heeft een meer valide basis nodig om te kunnen gebruiken bij het uitnemen van organen. Vervolgens is er een probleem bij het testen van die term. Zelfs mensen zonder hersenletsel krijgen de apneu-test om de hersendood te bewijzen. De apneu-test is niets anders dan het uitzetten van de beademing om een fysieke reactie daarbij te kunnen waarnemen. Dat deze test juist schadelijk voor de hersenen is wordt volledig buiten beschouwing gelaten en, de gevolgen van die test valideren in sommige gevallen de term. Dat is een beetje hetzelfde als het opensnijden van een fietsband om te kijken of het ding lekt. 

Er is dus onderzoek en discussie nodig maar, dat is een door deze maatschappij gepasseerd station. Het gevolg is dat we nu potentieel mensen vermoorden om het leven van anderen te verlengen. Daar zouden we altijd tegen moeten zijn. Dat is ook één van de argumenten tegen de doodstraf, je mag nooit als maatschappij in de positie terecht komen dat je de verkeerde bestraft. Je mag nooit de organen oogsten van mensen die nog het potentieel hebben om te blijven leven en, de huidige criteria die men nu hanteert schieten schromelijk tekort. Er zijn teveel mensen gered door hun familie om dit te kunnen tegenspreken. De donorstichting en ziekenhuizen zijn zelfs zo op orgaanuitname gebrand dat zij met een ‘tunnelvisie’ en zelfs manipulatie van de onderzoeksresultaten de familie proberen te overtuigen van iets dat er niet altijd is. Er zijn teveel mensen die ooit “hersendood” zijn verklaard en nog steeds rondlopen. 

 Mensen doodmaken om anderen te redden

Ook de mensen die baat hebben bij de donatie van organen zouden hierbij mogen stilstaan. Doe je dat als orgaanontvanger niet, dan ben je net zo asociaal als je de weigeraars verwijt. Je kunt geen mensen doodmaken om anderen te redden en, met de huidige criteria waarmee organen worden geoogst is dat aantoonbaar het geval. De voorbeelden lopen nog steeds rond.  

Als we een rechtvaardige maatschappij willen, dan is dit een punt waarin we ons mogen verdiepen. Kun jij je mening onder de loep leggen en je standpunt verdedigen of, zou je die mening moeten herzien op basis van de vragen die de huidige praktijk oproept? Zou jij levend en misschien zelfs bij bewustzijn gevild willen worden omdat de criteria nogal soepel gehanteerd worden? Is het juist om anderen zoiets in potentie aan te doen omdat jij een behoefte aan een orgaan hebt? Verdien jij organen als je bereid bent daarbij over lijken te gaan?      

http://www.annetwood.nl/brief-aan-de-ministerraad

 

               

%d bloggers liken dit: