D(e)66 nagels aan de doodskist van de democratie

Het debat over de toekomst van het raadgevende referendum was de moeite waard. Dit debat zegt alles over het globalisme dat bezit heeft genomen van de democratische illusie die het toch nog probeert op te houden. De overduidelijke totale minachting voor de Nederlandse burger werd door minister Kasja Ollongren prachtig vertolkt in haar rol als minister van Binnenlandse Zaken.

De motivatie waarom het referendum moet verdwijnen is omdat het niet werkt. De doelstelling waarmee de wet rond het raadgevend referendum in het leven is geroepen is niet behaald. Het doel was om de kiezer meer vertrouwen in de politiek te brengen en het referendum heeft precies het tegenovergestelde gedaan. Dus, dan moet het referendum maar ophouden te bestaan. Dat is de oplossing van het kabinet. Als je de mening van de kiezer alleen maar kunt negeren omdat de molen van het beleid niet gestopt mag worden, dan wekt dat alleen maar argwaan bij die vertwijfelde kiezer en, dat was nou net niet de bedoeling.

Alle leugens van D66 zijn ruim aan bod gekomen. D66 heeft zich in september 2017 tegen een correctief referendum uitgesproken terwijl deze partij nu het raadgevende referendum afbrand met het feit dat de invloed ervan slechts betrekkelijk is. Dus nu is D66 wel voor een correctief referendum maar, dat is helaas een sinds september 2017 gepasseerd station. Kafka had het niet mooier kunnen beschrijven, zeker niet komende uit een partij die in 1966 is begonnen omdat het in Nederland democratischer moest.

Er is met veel aversie door de andere partijen over D66 gesproken en, daar heeft de partij over geklaagd. De voorzitter heeft de kamerleden verzocht de minister niet aan te spreken op het feit dat D66 kiezersbedrog heeft gepleegd. De minister moet als minister en onderdeel van het kabinet worden aangesproken met het respect dat daarbij gebruikelijk is. De walging van de kamerleden werd echter nog steeds aardig gespeeld, hetgeen het toch tot een hele aardige voorstelling maakte.

 

 

Uiteindelijk was het Thierry Baudet die erg druk met zijn telefoon bij de interruptie microfoon stond te trappelen. Wat blijkt, het wetsvoorstel heeft nooit in de Staatscourant gestaan. Dit is bij wet verplicht maar het kabinet heeft zo’n tijdsdruk gestaan dat deze handeling is overgeslagen. Het kabinet heeft een enorme haast met het opheffen van het raadgevende referendum en zelfs de raad van state heeft een eerder advies binnen korte tijd 180 graden weten te draaien. Hoe de raad van state tot deze draai is gekomen lijkt veel te maken te hebben met de spoed van het kabinet. Dit terwijl de raad onpartijdig zou zijn …

Wat blijft liggen is dat de kiezer niet via de Staatscourant is geïnformeerd plus dat de kamer graag van de raad van state de motivatie hoort omtrent de plotselinge omslag van haar mening. Het voorstel van de minister is nu dat zij in een brief de motivatie van de raad van state geeft. De slager moet schijnbaar zijn eigen vlees kunnen keuren in Den Haag.
De oppositie gaat akkoord met de brief van Ollongren maar, wil eerst die brief ontvangen voordat het debat wordt voortgezet. De informatie in die brief is namelijk cruciaal om tot een eindconclusie te kunnen komen dus verder praten heeft geen zin. De regeringspartijen willen echter doorduwen, iets dat totaal onzinnig lijkt wil je tot de juiste slotsom komen.

De stoomboot van Ollongren is nu toch op een zandbank gelopen en aankomende dinsdag wordt er verder gepraat want, deze slag om de democratie is nog niet gestreden. Dat neemt niet weg dat de verwerping van dit wetsvoorstel een kamer-meerderheid nodig heeft die waarschijnlijk niet aanwezig is.
Het was in ieder geval een vermakelijk schouwspel, als drama je ding is. De acteurs hebben allemaal goed hun rol vertolkt en vooral Rob Jetten (D66) liet op overtuigende wijze zien wat voor een vreselijk eng karaktertje hij speelt. Het was een D66 feestje dat we de komende drie en een half jaar nog mogen genieten, daarna denkt de kiezer weer bij zinnen te zijn en zal D66 weer decimeren tot iets onschuldigs met nog steeds die Pechtold aan de interruptie microfoon.

Het was heerlijk griezelen, dit is de horrorfilm die Nederland gekozen heeft. Straks gaan we gewoon weer stemmen en kiezen we voor hetzelfde maar dan met andere poppetjes en partijen. Hoelang het nog gaat duren voordat Nederland doorkrijgt dat de parlementaire democratie een illusie is laat zich alleen maar raden. Dat neemt niet weg dat dit debat zeker heeft bijgedragen aan het terechte wantrouwen dat het raadgevende referendum al had losgemaakt.

Eén gedachte over “D(e)66 nagels aan de doodskist van de democratie

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: